خواجه نگهدار مرا...

مثلا همین ویدا ، که با یه لبخند واقعا ملیح بهم میگه "سلام بر تو ای مست هوشیار!" منم سعی میکنم لحنم رو شبیه به لحن ملایم و دوست داشتنی خودش کنم و میگم "سلام و درود خداوند بر تو ای ویدا!" خنده اش میگیره و با همون ملایمت همیشگیش میخنده و وقتی میبینم خنده اش تموم نمیشه سعی میکنم قیافه ی متعجبی به خودم بگیرم و ابرو هامو پرسشگرانه بالا میبرم و با همون لحن قبلی میگم "تو را چه شده است ویدا؟!" بیشتر خنده اش میگیره و یه جوری میخنده که منم از خنده اش خنده ام میگیره!! یا مثلا راضیه، که نمیدونم چه جوری میتونه انقدر خالص و خوب باشه... همیشه در تلاش و تکاپو، همیشه شاد و راضی خواجه نگهدار مرا......

به شوخی یه چیزی گفتم ،در جوابم اومد یه چیزی بگه ولی حرفشو خورد، بعدش یه جور دیگه شروع کرد و اسم خواهرش هم تو حرفاش اورد ولی باز حرفشو خورد و اینبار به قدری سریع این کار رو کرد که اصلا شک کردم اسمی از خواهرش اورده باشه! بعد نگاهش رو دزدید و خودش رو به ورق زدن دفترش مشغول کرد گفت "شاید تو فکر کنی این حرفا به من نمیاد، ولی تو این جور وقت ها اگه بیشتر با خدا ارتباط داشته باشی و قران بخونی و ... خیلی باعث ارامش ادم میشه!" -بهش نمیومد زیاد، برای اینکه یه ذره دستتون بیاد در چه حد بهش نمیاد باید بگم که ایشون معتقدن طهرانی ها ادمهای مذهبی هستند!! :/ :دی- خندیدم و گفتم خواجه نگهدار مرا......

"فقط ده دقیقه به اذون مونده مست هوشیار... پا شو!!" انگاری خواب مونده بودیم و من همین جوری که داشتم از پله ها پایین میرفتم ، به طور همزمان به اینکه "ده دقیقه رو اغراق میکنن که من سریع پا شم" و همینطور "قیمه بادمجون خوشمزه" ای که در انتظارم بود هم فکر میکردم! داشتن به سرعت یه کارایی میکردن... مثل تو فیلما وقتی دارن سعی میکنن یه بمب ساعتی رو خنثی کنن و ناگهان همکار زیر دستشون میرسه، به محض دیدن من با عجله گفتن "تلویزیون رو روشن کن و بزن شبکه 14" شبکه کرمون بود و 6 دقیقه و نمیدونم چند ثانیه به اذان رو بهم نشون میداد... داشتم برمیگشتم برم بخوابم که دیدم با سرعت منحصر به خواجه نگهدار مرا......

یه وقت هایی درست توهمون لحظه ای که هیچ امیدی نداری...همون لحظه ای که همه ی سختی های راه رو میپذیری... همون لحظه ای که هیچ کس رو بجز خودت مقصر نمیدونی و همه ی اشتباهاتت رو میپذیری...حتی دیگه سعی نمیکنی از کسی کمک بخوای...حتی به این فکر میکنی که موفق ترین ها هم یه جاهایی از زندگی شون، زدن به خیابون و وسط ادم ها راه رفتن و بی توجه به زمان و مکان گریه کردن و به خودشون هزار تا قول شرف دادن و هزار تا خط و نشون واسه خودشون و فرداهاشون کشیدن... حتی سعی میکنی قوی باشی... حتی زور میزنی که لبخند بزنی و بندهای کفش و کوله ات رو محکم کنی که بزنی به خیابون...یه وقت هایی درست تو هم خواجه نگهدار مرا......